Please select a page for the Contact Slideout in Theme Options > Header Options

Metoda Montessori – czyli czym różni się przedszkole Montessori od „tradycyjnego”

Metoda Montessori – czyli czym różni się przedszkole Montessori od „tradycyjnego”
21 czerwca 2018 Redakcja DZIECI

Metoda Montessori nazwana na cześć pionierki tej metody wychowawczej Marii Montessori. Już ponad 100 lat Maria założyła w Rzymie szkołę, w której przez około 50 lat pracowała z różnymi dziećmi. Obserwacja i zindywidualizowane podejście pozwoliło jej na stworzenie nowej pedagogiki.

Dzieci montessoriańskie to dzieci, które są samodzielne, budują wiarę w siebie, patrzą  z ufnością na świat, są skoncentrowane na swoich zadaniach, chętne do pomocy i nie poddają się. Są to dzieci, które wiedzą co to szacunek i honor, a także potrafią to wyrazić wobec siebie i innych.

„Edukacja nigdy więcej nie powinna być w głównej mierze przekazywaniem wiedzy, ale musi przyjąć nową formę, szukając uwolnienia dla ludzkich możliwości”. Dr Maria Montessori

„Uczyłam się dziecka. Wzięłam to, co dziecko mi przekazało, i wyraziłam to, i tak powstała metoda zwana metodą Montessori”. Dr Maria Montessori

Montessori zauważyła, że dzieci w różnych grupach wiekowych znacząco różnią się sposobem w jaki podchodzą do świata. Dzieci od urodzenia do 6 roku życia to odkrywcy, którzy pochłaniają wszystko co znajdzie się na ich drodze- język, kulturę, religię, zwyczaje itp. Za to pomiędzy 6, a 12 rokiem życia dziecko zaczyna świadomie poznawać świat. Kieruje się swoją wyobraźnią i abstrakcyjnym myśleniem żeby poznać jeszcze więcej. Okres pomiędzy 12 a 18 rokiem życia stanowi czas próby odnalezienia się w społeczeństwie, oceny i rozwijania umiejętności społecznych. Po 18 roku życia, stając się specjalistami w jakiejś dziedzinie, dorośli ludzie rozpoczynają współtworzenie świata.

Założenia pedagogiki według Marii Montessori:

  • uczenie przez działanie: dzieci zdobywają wiedzę, kompetencje, umiejętności i doświadczenie poprzez własną spontaniczną aktywność; nauczyciele nie narzucają dzieciom działań, ale współpracują w procesie wychowawczym,
  • samodzielność: dzieci samodzielnie podejmują decyzję dotyczącą miejsca, rodzaju i czasu pracy; decyzja jest indywidualna lub podejmowana razem z partnerem; w ten sposób dzieci kształcą swoje indywidualne zdolności i nabierają doświadczenia w prawdziwej ocenie własnych umiejętności,
  • koncentracja: dzieci uczą się dokładności i systematyczności podczas działania,
  • lekcje ciszy: dzieci nabierają wprawy w umiejętności pracy w ciszy,
  • porządek: dzieci nabywają umiejętności utrzymywaniu porządku w swoim otoczeniu,
  • społeczne reguły: łączenie w grupy dzieci w różnym wieku (zazwyczaj trzy roczniki), co umożliwia wzajemne
  • uczenie się od siebie; wykształcenie świadomości, że nie wolno przeszkadzać, ranić i niszczyć,
  • obserwacja: to podstawowa zasada umożliwiająca dorosłym zapoznanie się ze światem dziecka; wychowawca powinien z baczną uwaga i dużym szacunkiem obserwować dziecko, aby zauważyć ewentualne przeszkody w rozwoju; obserwacja daje możliwość bycie przewodnikiem dziecka
  • indywidualny tok rozwoju: każde dziecko powinno rozwijać się według indywidualnych możliwości i własnego tempa, powinno podejmować tylko te zadania, do których jest już przygotowane; każde dziecko zasługuje na życzliwość, uwagę i indywidualną opiekę wychowawcy.
    (Fragment: Systemy wychowawcze, cz.2 – pedagogika Montessori, Maria Tyczyńska)

Różnica pomiędzy metodą Montessori a tradycyjną edukacją
W klasach albo grupach Montessori dzieci poznają świat i uczą się go poprzez wszystkie pięć zmysłów, nie tylko słuchając, obserwując czy czytając. Dzieci według własnego plany uczą się tego na co teraz maja ochotę wybierając z wielu możliwości. W pewnym sensie same wyznaczają kierunek swojego rozwoju, ale najważniejsze, że proces uczenia się staje się dla nich satysfakcjonujący. Mogą indywidualnie lub w grupie podejmować aktywności, na które mają ochotę.

Uczenie się to proces odkrywania, proces rozwijający koncentrację, motywację, autodyscyplinę i miłość do nauki! W centrum tej metody jest dziecko, dla którego stwarza się odpowiednie środowisko – otoczenie. Przygotowując materiały wpiera się w dzieciach chęć pracy zgodnie z możliwościami i w ich indywidualnym tempie. Przyczynia się to do kształtowania samokontroli i dyscypliny.

W pedagogice Montessori stosuje się podejście bezwarunkowe, czyli bez wyznaczania nagród i kar. Sama Montessori mówiła:

“Jak inni wierzyłam, że aby wpoić w dziecku ducha pracy i pokoju, niezbędne jest zachęcenie go przez pewnego rodzaju zewnętrzne nagrody, które schlebiałyby jego podłym uczuciom takim jak obżarstwo, próżność czy egoizm. Byłam głęboko zadziwiona, kiedy odkryłam, że dziecko, któremu pozwolono na uczenie się, odrzuca te niższe odruchy. Namawiałam wtedy nauczycieli, by wycofali używanie tych pospolitych nagród i kar, które przestały już dawno nadawać się dla naszych dzieci, a następnie zawęzili swoje działanie do delikatnego kierowania tych dzieci do odpowiedniej dla nich pracy”.

Powyżej szóstego roku życia dzieci podejmują samodzielne projekty, zbierają informacje, aranżują wycieczki w terenie, organizują wystawy prac, występy artystyczne czy projekty naukowe. Nie ma typowego szczegółowego planu dnia, książek czy ćwiczeń do wypełniania. Kładzie się ogromny nacisk na szacunek dla wyborów dziecka; wszystko pod wspierającym przewodnictwem nauczyciela, który zna swoich podopiecznych i ich możliwości. Dzieci wiele uczą się od siebie nawzajem. Są łączone w grupy w różnym wieku, co spontanicznie sprawia, że starsze dzielą się wiedzą z młodszymi.


źródło: https://dziecisawazne.pl/jaka-jest-roznica-pomiedzy-metoda-montessori-a-tradycyjna-edukacja/