Biała droga hen przed nami,
sanki dzwonią dzwoneczkami…
Jesień rozgościła się na dobre i już niebawem ustąpić będzie musiała kolejnej porze roku. Mroźne poranki, powietrze szczypiące w policzki, długie ciemne wieczory zdecydowanie są dowodem na nadchodzącą przemianę. A cóż jest milszego zimą niż skrzące od śniegu książki? Opowiadania, w których biały puch wywołuje charakterystyczne łaskotanie w sercu. Fabuły szczególne, magiczne, połyskujące, rozgrzewające niczym miodowa herbata z cynamonem. Zapraszamy do tradycyjnego już cyklu zimowych recenzji tytułów, które – mamy szczerą nadzieję – zachęcą Was do rodzinnego rozgoszczenia się z książkami w cieple domów.
Zimowe opowieści często goszczą w swoich fabułach postaci nie z tego świata. Wesołe pełne werwy skrzaty, pracowite elfy, świetliste aniołki… Czasami też spotkać można wspaniałe krasnoludki! Wie o tym Barbara Wicher, która w książce „Gwiazdka krasnoludków” (wyd. Dwukropek, 2024, ilustracje Joanna Czarnecka) opowiada historię rodziny pewnej statecznej krasnoludzkiej babci Jagody.
Barwna ferajna zamieszkuje starą dziurę po myszach, członkowie maleńkiej rodziny są ostrożni i dbają o to, by nikt ich nie zobaczył. Nie jest to zadanie bardzo trudne, bowiem dorośli zwyczajnie tracą moc widzenia charakterystycznych małych postaci w sterczących czapeczkach. Dostrzec je mogą zaś dzieci, i to także niektóre.
Tego wigilijnego popołudnia Pola z Jankiem już trochę nudzą się wypatrywaniem pierwszej gwiazdki. Dom jest naszykowany, pachnie upieczonym przez tatę makowcem, mama z babcią udekorowawszy stół dopieszczają ostatnie świąteczne dania w kuchni. I właśnie wtedy Pola zobaczyła je po raz pierwszy: Pryska i Tytus, dzieci krasnoludki przeglądają się w okrągłych odbiciach bombek!
Czy to spotkanie okaże się początkiem przyjaźni? Krasnoludki MUSZĄ opuścić dom, w którym je dostrzeżono. Chyba, że… Czy Pola i Janek znajdą sposób na wypełnienie starożytnej zasady gościnności zapisanej w Złotej Księdze Krasnoludków?
„Gwiazdka krasnoludków” jest bardzo przyjemną opowiastką o narodzinach, ale i kontynuacji pewnej rodzinnej relacji międzygatunkowej. Każdy z nas ma w sobie tajemnicze sekrety pamiętane z dzieciństwa, a historie pokoleń bywają czasem zaskakująco do siebie podobne 🙂
Barbara Górecka / Dom Bajek
){kind=link}