Strachy na lachy
Łatwo jest mówić dorosłym do dzieci, że noc jest bezpieczna i nie ma się czego bać. Wyobraźnia wyraźnie podpowiada jednak coś zupełnie innego. Dla dziecka (oraz wielu wrażliwych osób w różnym wieku) każdy detal może przyprawić o dreszcze. Szum nadjeżdżającego samochodu (czy wiadomo, KTO siedzi w tym aucie i JAKIM CELU…?), odgłos drapania gałęzi o dach domu (a może to wcale nie drzewo tak hałasuje…?), cienie wyolbrzymiające i zniekształcające wszelkie formy. To zaledwie wierzchołek góry lodowej, a co się w niej kryje nie ma właściwie końca. Nocą świat jest inny i wcale nie wydaje się tak kojąco przyjazny. Wrażenie to wynika z toku ewolucji i pierwotnie miało chronić gatunek ludzki przed realnym zagrożeniem. Teraz jesteśmy w nieco innej sytuacji, zamiast jednak negować strach u dziecka, warto go razem z nim spokojnie oswajać.
Rachel Bright w kolejnej części jej autorskiej serii o sympatycznym wyłupiastookim stworzeniu „Love Monster. Potworek i coś strasznego” (wyd. Papilon, 2024) pochyla się nad tematem strachu przed ciemnością. Zabieg ten jest o tyle ciekawy, że sam wizerunek tytułowego Potworka dotyka stereotypu osobliwych i charakternych postaci, które same w sobie generować mogłyby grozę.
Tymczasem nasz Potworek jest serdeczny i bardzo ciepły w swojej nieforemności, a co ważne – i on sam jest wrażliwy na różne odczucia.
Tej nocy Potworek nie może zasnąć, a im dłużej trwa jego walka, tym bardziej pracuje wyobraźnia. Kiedy słyszy dziwne odgłosy i zbliżające się kroki niemal umiera ze strachu… Rozwiązanie zagadki źródła tajemniczych dźwięków jest przewrotne i zabawne. Dokonuje się fabularne oczyszczenie, a lęk oswajany jest za pomocą śmiechu. To częsty i skuteczny sposób na wyzwania różnego rodzaju związane z poczuciem strachu.
Rachel Bright, autorka nie tylko tekstu, ale i szaty graficznej, znalazła własną, charakterystyczną drogę na portretowanie tego wyrazistego bohatera. W tej części cyklu dodatkowej ekspresji dodaje postać wyobrażonego potwora skradającego się nocą do tytułowego Love Monstera. Mocna forma rysunku, splątane kreski i silne kontrasty wzmacniają przekaz historii.
Książka została objęta patronatem czasopism „Dzieci” oraz „Mama w sam raz”.
Barbara Górecka / Dom Bajek







